تاریخ ایران و تمدنش آراسته به وجود هزاران پهلوان و جوانمرد واقعی و اسطوره ای، اما متاسفانه آغشته از جفا و ناسپاسی نسبت به این بزرگان است. شاید اگر ما ایرانی ها تاریخ می دانستیم چه از نوع شفاهی و چه مکتوب، بسیاری از بزرگان ما در خفا و آشکار در میدان جنگ و سیاست تنها نمی ‌ماندند و بر تاریخ ایران روا نمی ‌رفت، آنچه را که در این هزاره ها شاهد آن بوده ایم. متاسفانه بار دیگر این تاریخ است که در برهه کنونی در گردونه ناسپاسی و ارج نگذاشتنیه بزرگان و متفکران برای ما تکرار می‌شود و باز این ماییم که به نظاره نشسته ایم و فردا در این چرخه بر آنچه در سکوت ما رفته، تاسف خواهیم خورد.

در مقام این قیاس روی سخنم درباره «اسفندیار رحیم مشایی» است. نگارش درباره رادمردی که مسایل فرعی این روزهایش در جامعه و گوی سیاست بر اصل آن مقدم گشته، کمی سخت و دشوار می‌ نماید. از آن رو که از نزدیک اندیشه‌هایش، باورهایش، زیر و بم افکارش، روش و منشش و روحیات او مبتنی بر وفادارای به انقلاب اسلامی و مقام عظمای ولایت، ساده زیستی و خدمتگزاری به مردم را می شناسم. اصولا قضاوت درباره مقوله ای مثل انسان آن هم از نوع متفکرش، موضوعی چند وجهی بوده و کاری سخت می نماید.

خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی ایران، ایرنا

۲۳ دی ۱۳۸۸